Allt er þegar þrennt er.

 

Þetta var miklu þægilegra system og auðveldari vefslóð. Ég lofa að þetta er það síðasta.

 

Anna 

Ég keypti mér myndarlega bók á bókamarkaði perlunnar um daginn. Ég keypti mér raunar tvær myndarlegar bækur en önnur þeirra er þessu bloggi algjörlega óviðkomandi. Hin myndarlega bókin var svo ævisaga Tolkien, skrifuð af einhverjum manni sem ég játa upp á mig sökina að vera búin að gleyma hvað heitir. Ég hef undanfarin kvöld verið að lesa í bókinni og hef rekið mig á nokkra hluti sem mér finnast hljóma kunnuglegir.

Tolkien var mikill tungumálamaður. Hans sterkasta hlið voru tungumálin, og hann hafði brennandi áhuga á sem flestum þeirra. Hann las þau þó betur en hann talaði þau. Ég hef samtals lært 6 tungumál, en sum þeirra ekki eins vel og hin Mín sterkasta hlið er þó tungumálanám og ég hef rosalega gaman af því að læra tungumál. Ég get þó lesið fleiri þeirra heldur en ég get talað.

 Tolkien hafði brennandi áhuga á öllu sem tengdist goðafræði. Fyrir þau ykkar sem ekki þekkið mig hef ég alla tíð haft brennandi áhuga á goðafræði, og gerði meðal annars tvö stór valfrjáls lokaverlefni í Kvennó um goðafræði. Annað þeirra var stúdentsritgerðin mín.

Tolkien útskrifaðist með tvær gráður úr háskóla í Oxford, nefnilega gráðu í ensku máli og gráðu í bókmenntum. Ef þú skilur ekki hvað þetta hefur með mig að gera skaltu lesa bloggið á undan þessu.

 Ég veit ekki með ykkur, en mér finnst þetta mjög kúl.

Isis

Eins og þið hafið eflaust tekið eftir er þetta *ekki* vefslóðin mín. Ég neyddist til að setja þetta bansetta _ fyrir aftan. Hins vegar er ég tilbúin til að fyrirgefa þessari ungu dömu fyrir að hafa hirt vefslóðina mína, þar sem ég rakst á hana í gegn um heimasíðu bókmenntanemenda við Háskóla Íslands, en ég er einmitt mikið að íhuga að taka það nám, og fannst mér afskaplega skondið að rekast á hana þar. Hún er augljóslega smekkmanneskja

Ég sótti um háskólann á meðan ég var veik. Ég sótti raunar um háskólann, þegar ég var undir áhrifum fjögurra mismunandi lyfja. Mér þykir afskaplega skemmtilegt að segja þessa sögu, vegna þess að svarið er venjulega "...og sóttirðu alveg örugglega um rétt?" En ég var nú ekki undir áhrifum þannig að ég vissi ekki hvað ég væri að gera. Ég var bara dofin í fingurgómunum

Nema hvað að ég sótti um það sem ég var lengi búin að gæla við en hafði aldrei einhvern veginn leyft sjálfri mér að pæla í. Nefnilega enskunám. 90 eininga nám til BA-prófs í ensku, svona til að vera nákvæm. Áfangarnir eru gífurlega spennandi, og ég hlakka ekkert smá til að byrja í skólanum, sérstaklega í breskum bókmenntum, og breskri menningarsögu, en þeir eru báðir á fyrstu önninni minni. Og mig langar til að taka kennaragráðu ofan á enskunámið mitt, vegna þess að ég gæti vel hugsað mér að kenna í framhaldsskóla. En ég er búin að eyða löngum stundum inni á heimasíðu HÍ og skoða leiðir í námi og ég er eiginlega búin að finna annað nám sem mig langar jafn mikið að taka og enskuna, nefnilega almennar bókmenntir. Þeir áfangar eru líka afskaplega girnilegir. Ég get tekið enskunám upp á 60 einingar og tekið bókmenntirnar með upp á 30 sem aukagrein, en ég á nógu erfitt með að gera upp á milli áfanga þegar ég hef 90 einingar að spila úr, ef ég þarf að takmarka mig svona svakalega mikið, þá er ekki mikið eftir þegar ég er búin að draga frá skylduáfangana. Og hvað gera bændur þá?

Ég skal segja ykkur það. Bændur taka tvær gráður. Ég er eiginlega alveg búin að ákveða mig. Nú þarf ég bara að spurja námsráðgjafann hvort ég megi það Veit í rauninni ekki einu sinni hvort það er hægt. En mig langar bara jafn mikið í báðar greinarnar, og ég verð eiignlega að taka þær báðar og ekkert múður. Það verður erfitt, en ég ætla mér að láta það ganga upp. Ég held ég verði eilífðarstúdent, það er svo margt sem mig langar til að gera og læra.

Ég og mamma suðum saman ágætis plan í dag. Ef ég sæki um námsstyrk hjá LÍN, og verð svo bara í háskólanum þangað til ég er áttræð, þá þarf ég ekkert að byrja að borga, fyrr en ég dey. Verð bara að passa mig að skilja ekki eftir mig neina ættingja sem gætu þurft að borga fyrir mig. Skothelt plan. Nei, annars, held ekki

 Æji, ég veit ekki. Leyfir háskólinn fólki að taka tvær gráður í einu? Í algjöru draumakerfi, mætti ég blanda öllu náminu saman og taka einhverja svona allsherjargráðu

 Isis allsherjarstúdent

Ég veit ekki almennilega hvað égá að skrifa um. Venjulegast er það merki um að maður eigi ekki að vera að blogga, en mig langar til að blogga og nóg er svo sem að tala um. Ég virðist bara eiga í erfiðleikum með orð í dag, þau koma asnalega út það er að segja. Ég get ekki komið því sem ég vil tala um í orð án þess að það hljómi asnalega.

Það sem er í gangi er hins vegar alveg merkilegt. Það uppgötvaðist fyrir einskæra heppni að rót allra minna magavandamála er sú að mig skortir B12 vítamín. Það getur leitt til blóðleysis og annarra misskemmtilegra (og -hættulegra) vandamála, en ég er mjög blóðmikil og fín, vantar bara þetta vítamín. Vítamínskorturinn getur verið vegna einhæfrar fæðu en kjöt, fiskur og mjólkurvörur eru helstu uppsprettur B12 vítamína. Síðan ég veiktist í október hef ég hins vegar skorið mjólkurvörur algjörlega út úr matarræði mínu, og ég missi alltaf af fisk heima hjá mér vegna þess að ég vinn vaktavinnu. M.ö.o. það eina sem ég hef borðað þar sem ég gæti mögulega fengið smá B12 vitamín, er sunnudagssteik og svoleiðis Ég hef heldur ekki borðað skyndibitamat, en mér skylst að það sé B12 vítamín í hamborgurum. Ég hef það samt bara af netinu og vil því ekki treysta á það. En semsagt, ég er ekki með bólgur í maganum, öll líffærin mín virka fínt, ég er ekki járnlítil, ég er ekki með sníkjudýr, sýkingu eða veiru í maganum á mér, þannig að mér er farið að lítast vel á þessa 'einhæft matarræði' hugmynd. En það getur semsagt verið eitthvað að mér sem gæti verið að hindra upptöku efnisins úr fæðunni, þannig að læknirinn á eftir að skoða mig eitthvað smá meira til að ganga úr skugga um að það sé ekkert að mér svoleiðis. Ég veit samt ekki alveg hvað það ætti að vera. En ég er enginn læknir

Svo er hálsinn á mér allur að koma til. Á miðvikudagskvöldið (eftir að ég skrifaði síðustu færslu) rifnaði ofan af einhverju í hálsinum á mér og ég stóð og spjó út úr mér blóði í baðherbergisvaskinn. Það var hringt á sjúkrabíl en þegar hann kom var blæðingin að mestu gengin niður og mamma og pabbi fengu að keyra mig niður á slysó sjálf. Þeir sáu enga ástæðu til að brenna fyrir fyrst þetta var hætt en heldu mér í tvo tíma til að fylgjast með mér. Eftir það fór ég heim þar sem var vakað yfir mér (bókstaflega) fyrstu nóttina. Nú er hins vegar skánin farin að fara ofan af sárunum, og lítur mjög vel út, NEMA þar sem rifnaði á miðvikudaginn. Þar er ég nefnilega með ferskt sár, með hrúðri yfir, og blæðir þar reglulega úr. Ég hef nú ekki miklar áhyggjur af því, en það segir sig samt sjálft að það er lengur að gróa en hitt, og því er ekki víst að ég geti farið að borða almennilegan mat í næstu viku eins og venjulegt fólk getur. Ég gæti þurft að bíða mun lengur. Og mig sem er farið að dreyma pizzu.

Á hinn bóginn hætti ég á verkjalyfinu mínu á morgun, og ég er orðin helvíti fín og lítið um verki núna og ég fékk meira að segja að fara út í klukkutíma í dag. Ég hef frekar lítið úthald, og verð mjög fljótt þreytt en mamma fór með mig að versla í dag og keypti handa mér rosa sætan bol með kirsuberjum á, og svo borgaði hún af einhverri ástæðu fyrir mig nammið sem ég var að kaupa mér í hagkaup og límmiðana mína. Svo keypti ég mér sjálf sumarskó á útsölu í Toppskó-outlettinu og er bara hæstánægð með þá enda kostuðu þeir 2500 krónur og eru hvítir með fiðrildum á. Mjög stelpulegir og mjög sumarlegir. Það var frábært að komast aðeins út og anda að sér fersku lofti og eyða deginum í eitthvað annað en að glápa á buffy. Svo bakaði mamma handa mér pönnsur og ég gat borðað þrjár, sem er frábært þar sem ég hef bara borðað kaldar 1944 kjötbollur í þrjá daga. Ég er svo hress ða ég er að hugsa um að keyra sjálf niður á vídjóleigu á eftir og leigja mér eitthvað skemmtilegt að horfa á. Buffy er orðin þreytt.

Ég komst nefnilega að afskaplega sorglegri niðurstöðu áðan. Ég er með ákveðin athyglisbrest (ógreindan reyndar og ég efast um að þetta teljist sem 'brestur') sem gerir það að verkum að ég get ómögulega einbeitt mér að því að horfa bara á þættina sem ég er að horfa á. Ég verð alltaf að spila Solitaire eða FreeCell á meðan. Um daginn fór ég að skoða sögu mína í FreeCell, og ég hef spilað þar 2000 leiki.. Þetta tel ég kalla á einhverja tilbreytingu. Enda hef ég klárað heila Scrubs seríu, heila Buffy the Vampire seríu, heila One Tree Hill seríu, og hálfa aðra Buffy seríu í veikindum mínum. Svo gaf Addi mér nýju simpson seríuna, og ég hef ekki einu sinni komist í að horfa á hana. Aðeins of mikið.

 Tjah, ég átti allavega ekki í erfiðleikum með að koma orðunum frá mér. Þetta eru nokkuð mörg orð. En ég er farin núna og ég lofa aðnæst þegar ég skrifa þá verður það eitthvað málefnalegra eldur en þetta

 Svanga Isis

Ég á í ástar og haturs-sambandi við mat um þessar mundir. Ég þrái matinn, en hata um leið alla hina sem eru að borða matinn. Venjulegast þykir mér ís góður, en ég er orðin þreytt á því að borða ís og ég þrái heitan kvöldmat, pizzu og pasta og brauð og franskar og heita samloku. Og gos, mig langar svo mikið í gos. Ég er búin að drekka svo mikið vatn, að mér finnst eins og ég sé að breytast í kameldýr.

 Til að gera langa sögu stutta; Ég náði lægsta punkti þessa veikinda í morgun, þegar ég ældi á þrjá mismunandi staði í íbúðinni minni, og hringdi vælandi í mömmu mína af því ég hafði ekki orku til að þrífa upp eftir mig. Ég ældi sennilegast vegna þess að ég var orðin svo rosalega svöng og það var bókstaflega ekkert í maganum á mér.

En nú er ég komin á betra ról. Mamma mín keypti handa mér hakkabollur frá 1944 og ég borðaði þær volgar með smá kartöflustöppu og grét næstum því af gleði yfir því að fá alvöru mat ofan í magann á mér. Ég er farin að vappa um íbúðina, í stað þess að liggja í sjálfsvorkunn upp í rúmi og geta ekki einu sinni teygt mig í vatnsglasið við hliðina á mér.

 Þegar mér batnar verður eftirfarandi matur étinn til skiptir í mánuð:

• Devitos pizza
• Pasta með sósu og hvítlauksbrauði
• Heit samloka með skinku, osti og sósu
• Stór djúsí Ruby Tuesday hamborgari og stór skammtur af frönskum
• Taco
• 
  

Með herlegheitunum verður svo drukkin kanna af kók. Í hvert einasta mál.  Takk fyrir áheyrnina

 Isis svanga

Haha, ég er komin úr hálskirtlahirðingnum. Ég var háttuð niður í spítalarúm klukkan 9 í morgun, og komst að því að spítalanærbuxur eru eins óþægilegar ogþær eru asnalegar í laginu. Mér seinkaði aðeins, þannig að ég fékk ekki að fara inn fyrr en klukkan 11. Ég fékk engar pillur áður að eigin ósk, en þegar mér var rúllað inn á skurðdeildina vildi ég óska þess að ég hefði beðið um þær því ég var hevý stressuð. Sem betur fer voru konurnar mjög almennilegar sem ég talaði við inni og þær róuðu mig eins og skot niður með því að leyfa mér að gera grín að hinu og þessu og segja þeim skemmtilegar sögur. Svo var ein þeirra dönsk og talaði í sífellt við mig á dönsku og ég var alltaf að reyna að svara. Svo var ég svæfð og á tíu sekundum var ég dottin út.

 

Ég rankaði næst við mér inni á vöknunardeild, en ég hélt ég væri í danmörku af einhverri ástæðu. Sennilega öll danskan frá því áður. Mér var líka helvíti illt í hálsinum en var ekki alveg að ná af hverju mér var svona illt og vildi bara að það hætti. Mér var alltaf sagt að fara að sofa aftur, en ég þrjóskaðist alltaf við og sagði að ég gæti ekki sofnað, þegar mér væri illt í hálsinum. Þá fékk ég loksins verkjalyf og þegar það fór að virka leið mér betur. Þá þurfti ég að pissa og vildi fá að fara á fætur, en ég átti víst að vera á vöknun í einn og hálfan tíma og mátti ekki standa upp. Mín ekki alveg á því að pissa í skál í sátt og samneyti við þrjár aðrar konur, þannig að ég þrjóskaðist ennþá meira við og fékk að fara eftir 45 mínútur. Tíhí

 

Ég átti víst heldur ekki að labba mikið sjálf af hættu við svima og svoleiðis en ég þurfti að fara á klósettið þannig að ég röltu þetta bara sjálf meðan hjúkkan hélt á pokunum mínum. Þá fékk ég svona stand og var svo bara á röltinu sjálf, þannig að ég fékk að fara snemma heim líka því ég þótti vera orðin svo brött, haha algjör hetja. Ég drakk sko fullt af vatni, tók heila voltarin töflu sjálf og borðaði hálfan frostpinna. Síðan ég kom heim er ég sko búin að taka freyðiverkjalyf (ekki treo, eitthvað miklu sterkara, sem ég má ekki keyra eftir ða ég hef tekið) og drekka fullt af ísvatni. Mín ætlar EKKI að lenda í þeim vítahirng að vera svo illt í hálsinum að geta ekki tekið töflurnar sem ég þarf að taka til að liða betur í hálsinum Get nottla alltaf kyngt vatni, þótt það sé brjálæðislega sárt. Ég er líka búin að dotta þrisvar eða fjórum sinnum í dag, lengst í heilan klukkutíma núna áðan.

 

Með öðrum orðum; Bara helvíti mikil hetja þegar allt kemur til alls, ef við tökum inn alla mína veikinda- og sjúkrahúsasögu og fóbíur. Hjúkkan mátti meira að segja fikta í æðaleggnum mínum án þess að ég biti hana. Hvur veit, kannski er ég að þroskast

 

Ég get ekki annað en verið stolt af mér. Addi, mamma og pabbi eiga ekki til orð yfir mér af því þau bjuggust við miklu meiri aumingjaskap, en ég veit alveg hvað ég þarf að gera og hef bara gert það hingað til. Ég er búin að hitta heilan her af læknum frá jólum, og þeir hafa fengið að gera allt sem þarf að gera. Ég fór í blóðprufu og stóð mig ekki illa þar, ég er búin að fara í hálskirtlatöku, taka allt sem ég þarf að taka í kring um það og síðast en ekki síðst hef ég tekist á við daglegt líf mitt á hverjum degi, sem hefur eflaust verið hvað erfiðast. Ég er veik í maga og fyrir jól gat ég ekki farið í kringluna eða smáralind án þess að þurfa að skjótast á klósettið eftir kortér inni og vera svo að drepast alla leiðina heim. Smám saman áttaði ég mig á því að sumar matartegundir voru "öruggar" og borðaði bara þær, og festist of mikið í þessum hugsanahætti, "ef ég borða þetta ekki þá verð ég ekkiv eik." Ég hætti að fara eitthvað af því það var svi erfitt að geta ekki verið viss um að manni eigi eftir að líða vel. En ég er smám saman buin að læra að fara í vinnuna, þótt ér sé smá óglatt af því ég veit að það jafnar sig, og að borða í vinnunni eða þegar ég er í bíó eða út að borða, burtséð frá því hvort ég verð veik. Ég lærði alveg heilan helling á sjálfa mig á þesu tímabili og mikilvægast er það að þótt ég sé hrædd þá tekst ég á við hræðsluna á hverjum einasta degi. Og það er alvöru hugrekki. Ég þarf ekki að vera rosalega mikil hetja og þarf ekkert að skammast mín við að vera hrædd við lyf sem ég þarf að taka, eða blóðprufur eða svæfingar eða neitt svoleiðis. Vegna þess að hingað til hef ég ekki gefist upp

 

Anna ofurhetja (mögulega kattarkonan, hún er töff).

...um að þessar 126 heimsóknir sem þessi annars illa uppsetta og allsbera síða státar af, séu allar frá mér. En ég get ekki sannað neitt.

 

Heilt og sælt veri fólkið. (? er meira viðeigandi). Nokkrir hlutir hafa bæði farið í taugarnar á mér og glatt mig upp á síðkastið. Ég hef líka gert mikið af mér síðan ég bloggaði síðast. Eins mikið og ég er búin að vera að gefast upp á öllu þessu magaveseni þá dreif ég mig loks af stað og pantaði tíma hjá hinum og þessum læknum. Á fimmtudaginn fór ég til dæmis til hómópata (eða ekki-læknis) og þótti mér það ágætis upplifun. Munurinn á hómópata og lækni er til dæmis frá mínu sjónarhorni aðallega sá að læknirinn segir þér allt um það hvað gæti verið að þér og lýkur máli sínu svo með því að segja þér að þetta sé örugglega bara flensan og gefur þér ekkert við því. Hómópatinn tekur allt annan pól á þetta, segir þér EKKERT hvað geti verið af þér og gefur þér töflur, sem þu veist ekkert hvað er í og færð sko ekki lista yfir mögulegar aukaverkanir og annað slíkt. Og þótt furðulegt megi virðast þá þykir mér hómópata-aðferðin meika meiri sens. Ég hef ekki trúað á náttúrulækningar hingað til, en ég er tilbúin að prufa allt, og fyrst að fjórir lærðir læknar í röð komast allir að þeirri niðurstöðu að ég sé móðursjúk kerling með flensu, þá get ég alveg eins gengið alla leið og orðið 'spes'. Og á ég að segja ykkur leyndarmál? Mér er alveg sama þótt þessar töflur séu algjörar lyfleysur og að það eina sem ég sé að taka inn sé vatnsuppleystur sykur, því þær svoleiðis svínvirka. Eða, ef þær eru ekki að virka þá var þessi djúsí, feita, rjómabolla með karamellu og daimi sem ég borðaði í dag, ásamt hinni klassísku, girnilegu súkkulaði-með-rjóma, alls ekki að ná því. Ég borðaði meiri mjólkursykur, venjulegan sykur, súkkulaði og sætindi í dag, heldur en ég hef gert í fjóra mánuði, og mér líður betur en nokkru sinni (fyrir utan það að ég er með náladoða í tungunni, sem ég hef haft síðan ég tók inn síðustu remedíu, spurning um að fá lista yfir aukaverkanir, hohoho).

Á þriðjudaginn fer ég svo til magasérfræðings. Nú þykja mér læknar ekki skemmtilegir, helst vegna þess hve þeir virðast vera hrifnir af því að segja mér að ég sé ekki veik/ekki svo mikið veik/með flensu, og vegna þess að ég virðist þurfa að lesa mér til um treatment sjálf, og biðja þá svo um að framkvæma prófanirnar sem ég hef lesið um. Síðast þegar ég gerði það (þegar ég bað um sýnatöku, og blóðprufu til að komast að því hvort um væri að ræða sýkingu eða magabólgur) skrifaði læknirinn undir beiðnina með miklum semingi, og þeim orðum að þetta væri örugglega ekki það. Það kom á daginn að það var rétt hjá honum, en ég held því samt ennþá fram að þetta hafi verið vegna þess að skráður greiðandi á beiðninni var heilsugæslustöðin sem hann vann á. Ég hafði fullan rétt á því að vita hvað þetta var ekki, fyrst þeir gátu ekki sagt mér hvað þetta var.

En ég verð að segja að ég hef þó nokkra trú á þessum sérfræðingi. Reynsla mín af sérfræðingum er heldur betri en reynsla mín af læknum. Heimilislæknar, og fólk sem vinnur á læknarvaktinni (oftast heimilislæknar í yfirvinnu/að næla sér í auka tíma) eru fallistar læknisfræðinnar. Þeir eru gaurarnir sem nenna helst ekki að vinna vinnuna ef þeir geta frestað því og/eða pirrað sjúklinginn svo mikið að hann fer með viðskipti sín eitthvert annað. Sérfræðingar eru hins vegar sérhæfðir í að rannsaka hvað er að þér og laga það. Þeir gefast ekki bara upp. Þeir eru dúxar læknisfræðinnar. Eða, þúst, ekki latir.

Svo er nú hálskirtlatakan mín loksins á föstudaginn. Þetta loksins er sagt með smá vott af kaldhæðni, vegna þess að allir sem þekkja mig vita að frekar sting ég augun úr læknum en að hleypa þeim nálægt hálsinum á mér með prik, hvað þá hnífa. Minnisstætt er mér þegar læknirinn á læknavaktinni þurfti að plata mig til þess að fá að taka úr mér streptókokkasýni. Það að auki er ég með mikla nálafóbíu, og ætla mér ekki að hleypa nokkurri hjúkku nálægt mér til að setja í mig legg. Og guð forði þeim frá því að senda á mig læknanema. Nei, ég ætla að beita sorglegu, kjánalegu og eilítið aulalegu aðferðinni við þetta og láta svæfa mig með gasi. Ég ætla sem sagt að mæta þangað, liggja í smá tíma, anda að mér smá lofti og ranka svo við mér þegar allt er búið. Ef ég fæ það ekki í gegn mun ég sennilega gera eitt, eða allt af eftirfarandi: Bíta lækninn, æla yfir lækninn, bíta hjúkkuna og grenja.

Það þarf hins vegar lítið til að gleðja mig þessa dagana. Fallegu rjómabollurnar sem ég borðaði í dag glöddu mig mikið. Buffy, season 4 og 7, One trill hill (season 3) og scrubs (season 3) sem er á leiðinni til mín frá Amazon í Bandaríkjunum, gleðja mig líka mjög mikið og koma til með að gera það áfram í endurhæfingu minni og ísáti eftir hálskirtlatökuna. Fjölskyldan mín og kallinn minn gleðja mig á hverjum einasta degi með ýmsum hætti. Ég kvíði auðvitað hálskirtlatökunni og að vera inná spítalanum og allt það, en ég einbeiti mér að því jákvæða, eins og öllum sem verða hjá mér, fallega gasinu sem ég fæ til að lina þjáningar mínar (híhí) og þessu kærkomna fríi sem eg fæ eftirá.

Og nú,þar sem ég skrifa þessi orð klukkan 2, ætla ég að kveðja ykkur lesendur góðir og fara að horfa á Desperate Housewifes. Þegar maður byrjar í vinnunni á hádegi og klukkan 4 á daginn, á maður það til að snúa við sólarhringnum. Það gleður mig líka

Isis

Svona til að sýna fram á réttlæti í heiminum (og vegna þess að mömmu minni finnst svo leiðinlegt að sjá bara svona neikvæðar færslur á blogginu mínu ) ætla ég að blogga um hina ljósu hlið borgarbókasafnsins.

Ég fann nefnilega loksins bækurnar sem hin konan heimtaði að ég skilaði og fór niður á bókasafn í gær til að skila þeim. Það gekk svona líka glimrandi vel þar sem ég lenti á afburða yndislegri og vingjarnlegri konu. Hún tók við fórn minni til bókaðugsins (þar sem ég fann ekki eina bókina sem ég hafði fengið lánaða, en hafði síðan ég fékk hana lánaða eignast alveg eins eintak af bókinni gaf ég bókasafninu mitt eintak, vitandi það að ég myndi finna hitt eintakið um leið og ég var búin að skila mínu af mér (sem reyndist raunin, ég fann hana í skúffu sama kvöld)) og virtist afar undrandi að ég hefði ekki fengið að borga sektina. Hún játaði að kerfið gæti stundum verið svolítið flókið, en mér þótti vænt um að hún virtist þó vera alveg jafn undrandi og ég á þessu atferli bókasafnsnornarinnar (sjá fyrri færslu). Spurði meðal annars "við hvern ég hefði talað".
Svo sýndi hún mér kerfið þeirra, og sýndi mér hvað ég skuldaði mikið. Hún kenndi mér að framlengja bókum á netinu og tók svo við kortinu mínu, gekk frá greiðslu, kom til baka, blikkaði mig og sagðist hafa gefið mér smá afslátt. Hún bjó svo til nýtt bóksafnskort fyrir mig og minnti mig bara á að vera stundvísari þegar ég skila næst. Mjög indæl kona.

Annars er ég nú bara veik aftur heima í dag. Með í maganum, og smá óglatt en aðallega bara alveg óstjórnlega kalt :/ Skelf í hvert einasta sinn sem ég fer fram úr. En ég nenni nú ekki að vera veik lengi, og jafna mig bara á þessu við fyrsta tækifæri. Spila bara sims eða les science of the discworld sem ég fékk lánaða á bókasafninu í gær.

Annars ganga hlutirnir bara hreint ágætlega hjá mér takk fyrir að spyrja. Ég er með fínustu vinnu, góða tíma, legg stund á spænsku og jóga í frístundum mínum, og hef loksins samþykkt að láta svæfa mig og skera úr mér hálskirtlana, en háls-, nef- og eyrnalæknirinn minn hefur haft mikinn áhuga á þeirri aðgerð síðan í ágúst á síðasta ári, og hefur raunar pantað tvisvar fyrir mig en ég hef alltaf beilað. En ég þyki altént vera með sérdeilis skemmtilega skemmda hálskirtla. Mér er svo dæmi sé tekið alltaf illt í hálsinum þegar ég vakna og þegar ég fer að sofa. Ég á í rauninni alltaf í erfiðleikum með að kyngja, en er orðin svo vön því að ég pæli ekkert í því lengur. Hlakka til að geta kyngt mat, að ég tala nú ekki um munnvatni án þess að fá sáran sting í hálsinn. Svo eru sumir (mamma mín, ég, hálsnefogeyrnalæknirinn) sem eru að pæla í því hvort magavesenið mitt geti stafað af eitri frá hálskirtlunum. Sem gæti alveg vel verið, ég man til dæmis að mér var sérstaklega illt í hálsinum í gær þegar ég fór að sofa, og svo vakna ég með magapínu. Það hefur gerst oftar en einu sinni.

Svo verður ágætt að vera í fríi frá öllu í eina til tvær vikur og liggja bara uppí rúmi, borða fullt fullt af ís, og horfa á alveg óstjórnlegt magn af scrubs og buffy the vampire slayer. Ég fer sumsé í tökuna (tjah, ekki er þetta uppskurður, og sumir setja spurningamerki við aðgerð, þannig að ég hef ákveðið að þetta heiti bara 'taka'. Stutt, laggott, held þetta gæti orðið frægt.) síðustu helgina í febrúar. Það verður ágætt.

Ég held ég fari bara að horfa á eitthvað skemmtilegt núna.

Isisin

Ég átti nú bara ekki orð til þess að lýsa reiði minni og pirring í dag þegar ég lagði leið mína niður á aðalsafn Borgarbókasafnsins. Tilgangur minn var að skila bókum með skottið á milli lappanna enda var ég búin að vera með þær frekar lengi og eiginlega búin að gleyma að ég hefði fengið nokkuð lánað.

Það gekk ekki betur en svo að ég gekk að borðinu og lét renna bókunum í gegn og spurði um leið kurteisislega hvort það væri nokkur möguleiki á því að fá að borga sektina í næstu viku (útborgunartími) þar sem ég ætti ekki mikinn pening einmitt núna. Konan sagði að það ætti nú alveg að vera í lagi. Svo spurði ég hvort ég væri með margar bækur heima og raunin reyndist að tvær höfðu orðið eftir. Og svo kom ræðan.

"Þetta er nú bara við það að komast til Intrum, þetta hefur verið svo lengi." "Ha?!" sagði ég enda ekki par hrifin af því að fara að borga einhverja vexti og lögfræðingakostnað útaf nokkrum skitnum bókum. "Já, þetta er búið að vera svo lengi að þetta á að vera löngu komið til Intrum." Ég tók skyndiákvörðun um að ganga frá greiðslu sem fyrst svo ég væri ekki að blanda einhverju innheimtufyrirtæki í þetta, enda skitnar 3000 krónur. Þá var mér tjáð að það væri ekki hægt vegna þess að ég væri ennþá með tvær bækur heima. Ég spurði hvort það væri ekki möguleiki að greiða sektina á hinum bókunum, svona rétt til að halda þessu frá Intrum, og koma svo með hinar um leið og ég gæti, en það var ekki hægt, vegna þess að samkvæmt bókasafnsnorninni er ekki hægt að sundurliða greiðsluna, eða eitthvað álíka fáránlegt. Ég átti semsagt með öðrum orðum ekki möguleika á því að greiða skuldina, sem ég var samt tilbúin til að gera, en mátti samt hvorki taka bækur né gera nokkuð annað. Og hvað átti ég þá að gera.

"Þú gætir náttúrulega skilað bókunum inn á Mosfellsbæjarbóksafnið í dag og þá fer þetta ekkert í Intrum." Ég var ekkert sérstaklega hrifin af því, enda hafði ég ætlað mér að eyða afgangnum af tímanum fram að vinnu með tærnar upp í loftið, glápandi á Buffy, en hva' gerir maður ekki þegar maður er stórskuldugur. "Og get ég bara gengið frá því þar?" Nei, það gat ég ekki, heldur varð ég að bíða þangað til á mánudag og gera mér svo aðra ferð niður á aðalsafn til þess að borga skuldina, ef þetta yrði þá barasta ekki komið til Intrum eftir helgina, og ÞÁ mátti ég kaupa bókasafnskort af þeim. Ég spurði eins kurteisislega og mér var mögulegt hvort hún áttaði sig á því að ég byggi í Mosfellsbæ og hvort ég yrði virkilega að gera mér ferð inn í Reykjavík til að skila þessum bókum.

Og eins og þetta hafi ekki verið nóg þá fannst henni svo stórskrítið að þetta hafi ekki verið komið til Intrum að hún hringdi þangað, og vakti frekari athygli á máli mínu (takk kærlega bókasafnsnorn) sem að sjálfsögðu átti að vera löngu farið til Intrum svo nú veit intrum konan af mér líka ef ég stend mig ekki. Svo eyddi hún löngum tíma í að humma og ha-a yfir því að ég hefði ekki verið búin að fá tilkynningu í pósti. Ég sagði henni að póstberinn minn væri frekar spes (sem er satt, hann stakk 6 jólakortum til okkar í lúguna við hliðina á okkur og það býr enginn þar...) en hún virtist ekki trúa mér almennilega og virtist halda að ég væri óprúttinn stórglæpamaður sem svifist einskis í því að ræna bókasafnsbókum. Stórglæpamaðurinn ég þakkaði pent fyrir sig og fór aftur út. Ég lagði bílnum þó allavega ólöglega fyrir utan bókasafnið (hohoho).

Fyrir utan það hvað það er fáránlegt að saklausum námsmönnum sé hótað með innheimtufyrirtæki vegna þess að þeir skulda 3000 krónur á bókasafninu þá finnst mér alveg stórkostlega heimskulegt að ég skuli ekki fá að borga sektina þegar ég er tilbúin til þess. Ég sé ekki fram á að stunda mikil viðskipti við þetta bókasafn í framtíðinni.

Isis

Það er svo erfitt að vera svona eirðarlaus. Ég vinn frá 12 til 19 á mánudögum og þriðjudögum, og 16 til 23 á miðvikudögum og fimmtudögum. Á föstudögum er ég í fríi og vinn svo aðra hverja helgi. Næstkomandi helgi er vinnuhelgi. Þessir undarlegu vinnutímar gera það að verkum að ég get ekki sofnað fyrr en um 3. Svo sef ég til hádegis og vei þeim sem reynir að vekja mig fyrir 11. Svo fer ég aftur í vinnuna.

Þetta gerir það að verkum að ég geri ekki nokkurn skapaðan hlut við tíma minn. Ég keypti mér Sims Pets á dögunum (vegna þess að ég má ekki eiga kött í alvörunni) og þessi litli tími sem ég hef fer í tölvugláp. Ég fer ekki út úr húsi fyrr en ég þarf að vinna og jafnvel á föstudögum þegar ég á frí, veigra ég mér við að fara eitthvert. Það er bara svo gott að kúra uppí rúmi og spila Sims.

En ég hef fundið ágætis lausn á þessu vandamáli mínu. Á föstudögum fer ég í Jóga tíma í vinnunni minni. Svo skráði ég mig á spænsku námskeið hjá Mími, vegna þess að mig hefur alltaf langað til að læra spænsku og ég er að eipa á því að læra ekki neitt. Mér finnst bókstaflega sem heili minn verði lélegri og lélegri með hverjum deginum sem líður. Spænskan byrjar 1. febrúar, og svo hringdi ég í Kramhúsið í gær og fékk upplýsingar um það að ný námskeið í Flamenco dansi og Magadansi byrja í síðustu vikunni í febrúar.

Og nú eru allir farnir að segja við mig "ertu viss um að þú ráðir við þetta, er þetta ekk of mikið fyrir þig, manstu hvað þú varst gekkst fram af þér á síðustu önn." En við þetta fólk segi ég eftirfarandi:

Í 8 ár hef ég farið í flaututíma einu sinni í viku, meðfylgjandi tónleika, hljomsveitir og önnur verkefni og auðvitað tónheyrn sem er mesta ógeð í heimi. Mér þykir gaman að læra á flautu og ég vil endilega klára tónlistarskólann. En mér þykir ekki gaman að spila á tónleikum og mér þykir ekki gaman í tónfræðigreinum. Ég þurfti bara smá frí. Ég hef líka verið í skóla álíka lengi og þótt mér þyki gaman að læra hluti eins og ensku og frönsku, þá þykir mér ekki gaman að læra hluti eins og sögu og náttúrufræði, en neyddist til þess til að klára menntun mína. Með þessu öllu hef ég svo unnið eins mikið og ég get og rétt svo átt næga peninga til að komast af út mánuðinn. Allt þetta veldur stressi.

Núna er ég að vinna mikið, en ég er þó allavegna á föstum vöktum og er að vinna mér inn dágóða summu á mánuði. Nóg til að ég hafi það þægilegt og eigi hellings afgang til að spara mér fyrir hlutum og loksins LOKSINS greiða skuldir sem ég hef verið að borga síðan síðasta sumar. Það er þægileg og alls ekki stressandi tilfinning. Þar að auki get ég valið mér þau námskeið sem mig langar til að prufa, án þess að skuldbinda mig til að læra eitthvað annað hundleiðinlegt líka. Ég hef aldrei getað verið á dansnámskeiðum útaf tíma og peningum, og ég hef aldrei lært spænsku. Jóga er þægileg íþrótt og mjög slakandi.

Ég hef það mjög gott Tjah, um leið og ég losna við þetta helvítis kvef allavegna...

Isis

Hvað er málið með óþarflega snyrtilega klæddu bankastarfsmennina á göngum verslunarmiðstöðva borgarinnar? Fyrst stóðu þeir bara þarna og gáfu þér sjálfum/sjálfri færi á að forvitnast örlítið um hvað þeir voru að kynna. Seinna snerist þetta upp í "afsakaðu, má ég spyrja þig nokkurra spurninga." Ég féll í gryfjuna bæði hjá Landsbankanum og hjá Allianz og endaði með tvo viðbótarlífeyrissparnaði, hjá báðum fyrirtækjum. Vandamálið var bara að í bæði skiptin bað ég ekki um neinn sparnað. Ég skrifaði undir það sem ég hélt að væri leyfi til að þeir fengu að kanna hvort ég væri með mótframlag, og senda mér svo upplýsingar um það. Í bæði skiptin reyndist ég hafa skrifað undir samning og það höfðu þeir lofað mér að ég væri ekki að gera. Kúkalabbar. Næst þegar starfsmaður frá Landsbankanum stoppaði mig sagði ég honum til syndanna um það hvað fyrirtækið hans hafði gert mér og hann lofaði að koma því til skila. Grey maðurinn.

Núna eru þeir komnir með afskaplega þróaða taktík. Starfsmenn Kööööööpthing voru í Smáralind í dag og án þess að kynna sig eða spurja hvort hann mætti trufla fór hann að gusa út úr sér upplýsingum hægri vinstri. Ég leit djúpt í augun á honum og sagði "Nei þakka þér." Hann skildi mig sem betur fer og þagnaði. Trikkið er að ná aldrei augnsambandi við þá. Þeir bögga þig ekki ef þú ert ekki búinn að horfa í augun á þeim.

Mér finnst þetta hins vegar rosalegur dónaskapur að trufla fólk svona á miðjum gangi. Ég er með bankareikning svo ég geti fengið launin mín útborguð og svo ég geti geymt peningana mína einhvers staðar. Ef ég fengi að ráða fengi ég launin mín í beinhörðum peningum og geymdi þau undir koddanum mínum heima hjá mér. Þá þyrfti ég ekki að borga bankanum pening fyrir að geyma peninginn og fyrir að veita mér aðgang að honum (þjónustugjöld upp á 50 krónur í hvert skipti sem maður fer til gjaldkera!!!). Ef að ég hef einhverjar spurninga um þjónustu bankans míns þá fer ég til þjónustufulltrúa og fær þær upplýsingar. Ég þarf ekki að vera trufluð í hvert einasta skipti sem ég fer í Kringluna. Bankinn á ekki að græða af mér, ég á að græða af honum. Nema, þúst, ef maður er að fá lánað og svoleiðis Ég þarf ekki vexti. Mér finnst ég ekki hafa neinn rétt til þess að ætlast til þess að bankinn borgi mér peninga fyrir að vera dugleg að safna. Mér finnst ég heldur ekki eiga það skilið að þurfa að borga bankanum fyrir að láta mig hafa peninga. Bankar eiga bara að vera staðir þar sem peningurinn manns er geymdur. Búið mál.

Þessa ræðu ætla ég að halda í fullri lengd, mögulega með aukaefni, næst þegar ég sé mann við þessa iðju. Ég ætla ekki einu sinni að taka mér tíma í að spyrja "Má ég trufla?". Ekki gera þeir það.

Isis

Og aftur er farið að bera á fréttum á mbl.is um fuglaflensuna. Af hverju þykir íslenskum fjölmiðlum svona gaman að hræða okkur? Vondar fréttir seljast yfirleitt betur heldur en góðar fréttir og "fuglaflensan er eitthvað sem gæti mögulega gerst einhvern tímann í framtíðinni og þess vegna er best að fara að tala um þetta strax". Þetta kemur alltaf um svipað leyti, þegar virkilega er farið að bera á flensufaröldum hér á Íslandi, bara til að minna á þetta. Svo er alltaf talað um hversu margir eru búnir að deyja úr þessu frá því að þetta kom fyrst fram, jafnvel þótt enginn hafi dáið úr þessu á undanförnum mánuðum. OG oft eru fréttirnar sem eru að koma einungis um að fuglaflensan hafi fundist í nokkrum fuglum. Í kína. En samt verða þeir endilega að minnast á það, bara svona skjóta því inn rétt fyrir neðan að "sum afbrigði af fuglaflensunni geta verið hættuleg mönnum og óttast er að fuglaflensan muni stökkbreyta sér og geti þá borist á milli manna." Mín skoðun er sú að það er of mikið af fjölmiðlum á Íslandi. Ég þekki fólk (þó ég nefni engin nöfn) sem þarf helst að hlusta á morgunfréttirnar, lesa fréttablaðið, DV og morgunblaðið, horfa á kvöldfréttirnar bæði á stöð eitt og stöð tvö og til að vera ALVEG viss um að hafa ekki misst af einhverju mikilvægu yfir daginn, þá horfir það á 10-fréttir líka. Mér finnst ekkert að því að vilja vera upplýstur um það sem er að gerast í heiminum, en stundum er eins og þetta sé orðin hálfgerð fíkn. Það er alveg nóg að hafa eitt til tvö dagblöð og einar fréttir að kvöldi til. Kannski endursýna þær fyrir fólk sem er að vinna eða annars staðar á fréttatíma. Þetta eru hvort sem er alltaf bara sömu fréttirnar í nýjum búningi. Er ekki komið nóg af blöðum á Íslandi? Fyrir mitt leyti finnst mér að minnsta kosti komið nóg. Og nóg af fréttum um hluti sem gætu mögulega hugsanlega gerst einhvern tímann í framtíðinni. Ég kaupi ekki dagblöð til þess að lesa mér til skemmtunar, heldur mér til uppfræðslu og þess vegna vil ég helst að fréttirnar séu eitthvað sem ég er ekki búin að heyra milljón sinnum áður, og helst ekki heldur lognar. Það er mikill misskilningur að dagblöð eigi að nota fréttir (helst slæmar fréttir eða slúðurfréttir) til að "selja blaðið". Mér finnst að dagblöð eigi ekki að vera fyrirtæki í eigu hinna og þessa sem prenta svona og svona fréttir til að selja blaðið. Mér finnst að dagblöð eigi að vera þannig "fyrirtæki" að þau selji sig sjálf vegna þess að í þessu samfélagi upplýsinga sem við búum í verður alltaf þörf fyrir að vita hvað er að gerast í kring um okkur. Isis

Skaupið...var ömurlegt. Það sem fyrst kom upp í hugann þegar skaupið var svona hálfnað var mynd af handritshöfundunum í einkapartý með bjór í hönd hlæjandi að eigin fyndni. Og enginn annar hló með. Þetta var allt saman einn stór einkabrandari. Ég skildi djókinn, mér fannst hann bara ekkert fyndinn. Þetta var eiginlega hálf neyðarlegt og mér fannst svona eins og ég væri að horfa upp á manneskju gera sig að fífli fyrir framan fullt fullt af fólki. Svona vandræðaleg tilfinning.

Jón Gnarr sem tillitslausi, dónalegi Íslendingurinn sem finnst aðrir Íslendingar tillitslausir og dónalegir, var ekki fyndinn. Þetta var mjög svartur húmor og ég flissaði að einum eða tveimur setningum, en hann var mjög grófur og átti ekkert erindi inní þátt sem sýndur er á kvöldi sem á að vera skemmtilegt. Teiknimyndirnar tvær um Kárahnjúka minntu helst á lélegt barnaefni, og voru ekki fyndnar. Textarnir voru klúðurslegir og pössuðu ekkert sérstaklega vel. Oft fékk ég á tilfinninguna að textahöfundur hefði bara tekið einhver orð af því þau pössuðu vel inn í. Nælon lagið var til dæmis hvorki hnyttið, né fyndið. Það var ekki ádeila á nokkurn skapaðan hlut. Það var lélegur prumpubrandari. Baugsmyndin hefði raunar getað verið ágætlega fyndin, en var það ekki. Kosningabrandarinn um útlendingana sem sérhæfðu sig í að kjósa, hefði líka getað verið fyndinn, en var illa unnin og settur fram. Brandarinn um alla krimmana á Alþingi var ekki sérlega vel unninn og hefðu þeir félagar getað nálgast "Tæknileg mistök" brandarann á allt annan og mun fyndnari þátt. "Tekinn" brandararnir voru heldur ekkert fyndnir af því þeir voru í engu samhengi við hina brandarana sem í gangi voru.

Í stuttu máli; Samhengislaust, ekki fyndið, klúðurslegt og vandræðalegt skaup. Mér fannst eins og skaupið ætti að vera ádeila á Íslendinga, en á einhvern hátt missti það samt marks.
--------------------------
Ég er búin að eiga þetta blogg í tölvunni minni síðan á gamlárskvöld en hef ekki getað fundið neina leið til að setja það inn á blogspot. Ég gefst því upp og hef stofnað nýja síðu hérna. Vonandi heldur fólk áfram að lesa frá þessari síðu.

Kv. Isis